مسافر فاو

باد آرام از میان مزارهای گلزار شهدای بهشت فاطمه اردبیل می‌گذرد. بر سنگ مزاری نامی نقش بسته است؛ رحمت‌الله اجاقی. هر رهگذری که لحظه‌ای کنار این نام می‌ایستد، شاید نداند پشت این چند واژه، زندگی مردی نهفته است که روزی با دستان خود آرپی‌جی را بر دوش گرفت تا از سرزمینش دفاع کند.
سال‌ها پیش، در هفتم اسفند ۱۳۲۹، کودکی در اردبیل چشم به جهان گشود. کسی نمی‌دانست روزی همین کودک، در میان آتش و دود، نام خود را در دفتر جاودانگی خواهد نوشت. روزگار گذشت، سال‌ها یکی پس از دیگری آمدند و رفتند تا روزی رسید که صدای جنگ، آرامش خانه‌ها را شکست. آن روز، رحمت‌الله نیز مانند بسیاری از مردان این سرزمین، راهی را انتخاب کرد که پایانش روشن نبود، اما مقصدش عزت و سربلندی بود.
در جبهه، مسئولیت آرپی‌جی‌زنی را بر عهده گرفت؛ مسئولیتی که هر لحظه‌اش با خطر گره خورده بود. اما برای او، ترس معنایی نداشت. نگاهش به آینده‌ای بود که باید برای مردمش امن می‌ماند. در میان غرش توپ‌ها، صدای انفجارها و گردوغبار میدان نبرد، او همچنان استوار ایستاده بود؛ گویی ایمان، سپری شده بود میان او و هراس.
روزها گذشت تا نبرد به منطقه عملیاتی فاو رسید؛ سرزمینی که شاهد ایستادگی بسیاری از رزمندگان شد. در حوالی بصره، آتش دشمن بی‌وقفه می‌بارید و هر لحظه، آزمونی تازه برای مردان خط مقدم رقم می‌زد. رحمت‌الله نیز در همان میدان، با همان اراده همیشگی، مأموریت خود را ادامه می‌داد. او آمده بود تا وظیفه‌اش را انجام دهد؛ بی‌آنکه به خطر بیندیشد.
سوم خرداد سال ۱۳۶۵ فرا رسید. لحظه‌ای کوتاه، صدای انفجاری دیگر، و ترکش‌هایی که در آسمان پراکنده شدند. یکی از همان ترکش‌ها، پیکر رحمت‌الله را نشانه گرفت. میدان نبرد، شاهد آخرین ایستادگی او شد و آسمان، میهمانی تازه را در آغوش گرفت. مردی که روزی از کوچه‌های اردبیل راهی جبهه شده بود، این بار راهی سفری شد که بازگشتی نداشت؛ سفری به وسعت جاودانگی.
پیکر او به زادگاهش بازگشت و در گلزار شهدای بهشت فاطمه اردبیل آرام گرفت. اما آرام گرفتن جسم، پایان داستان نبود. از آن روز تا امروز، هر بار که نام رحمت‌الله اجاقی بر زبان می‌آید، روایت مردی زنده می‌شود که میان آتش و ترکش، راه ایثار را برگزید و با شهادت، داستان زندگی خود را به زیباترین پایان رساند.
شاید سال‌ها بگذرد و نسل‌ها تغییر کنند، اما داستان مردانی چون رحمت‌الله هرگز کهنه نمی‌شود. زیرا قهرمانان واقعی، تنها در کتاب‌های تاریخ زندگی نمی‌کنند؛ آنان در خاطره یک ملت، در آرامش امروز این سرزمین و در قلب کسانی که ارزش ایثار را می‌شناسند، برای همیشه زنده خواهند ماند.

نامش جاودان…