مردی که نفسش را فدای وطن کرد

گاهی قهرمانان، نه در هیاهوی تاریخ، بلکه در سکوت سنگرها متولد می‌شوند؛ مردانی که نامشان شاید کمتر بر زبان‌ها جاری باشد، اما امنیت و آرامش یک سرزمین، وامدار ایستادگی آنان است. شهید غلامحسین ابوالحسنی یکی از همان مردان بود.
دوم شهریور سال ۱۳۴۵، در فخرآباد اردبیل، کودکی دیده به جهان گشود که تقدیر، برای او راهی متفاوت نوشته بود. سال‌ها بعد، هنگامی که آتش جنگ بر خاک ایران سایه انداخت، غلامحسین آسایش را کنار گذاشت و راهی جبهه‌های نبرد شد؛ جایی که ایمان، شجاعت و مسئولیت‌پذیری، ارزش واقعی انسان‌ها را آشکار می‌کرد.
در جبهه، مسئولیت تک‌تیراندازی را بر عهده داشت؛ مسئولیتی که بیش از هر چیز، به صبر، دقت و تسلط نیاز داشت. تک‌تیرانداز، چشم بیدار میدان نبرد است؛ رزمنده‌ای که باید در سخت‌ترین شرایط، آرامش خود را حفظ کند و با تصمیمی درست، از جان همرزمانش و از خاک میهن دفاع کند. غلامحسین این مسئولیت سنگین را با تمام توان پذیرفت و در مسیر دفاع از وطن، لحظه‌ای از انجام وظیفه خود عقب ننشست.
اما جنگ، تنها با گلوله و آتش پیش نمی‌رود. گاهی دشمن، ناجوانمردانه‌ترین سلاح‌ها را به میدان می‌آورد؛ سلاح‌هایی که حتی پس از پایان انفجار، جان انسان‌ها را نشانه می‌گیرند. سرانجام، در نخستین روز اردیبهشت سال ۱۳۶۷، در دزفول، غلامحسین ابوالحسنی بر اثر مسمومیت ناشی از حملات شیمیایی به شهادت رسید و آخرین نفس‌های خود را در راه دفاع از ایران اسلامی تقدیم کرد.
شهادت او پایان راه نبود؛ آغاز جاودانگی بود. پیکر پاکش در گلزار شهدای وادی‌الرحمت پارس‌آباد آرام گرفت، اما یاد و نامش همچنان در حافظه این سرزمین زنده است. هر زائری که بر مزار او می‌ایستد، در برابر جوانی سر تعظیم فرود می‌آورد که زندگی را با عزت معنا کرد و مرگ را با افتخار پذیرفت.
شهید غلامحسین ابوالحسنی از نسل مردانی بود که به ما آموختند دفاع از وطن، تنها با سلاح نیست؛ با ایمان، استقامت و فداکاری نیز ممکن می‌شود. او از زادگاهش در فخرآباد برخاست، در جبهه‌های جنوب از آرمان‌های میهن پاسداری کرد و در دزفول، آسمانی شد تا نامش در کنار دیگر ستارگان دفاع مقدس بدرخشد.
امروز، سال‌ها از آن روزهای پرالتهاب گذشته است، اما هر بار که نام شهید غلامحسین ابوالحسنی شنیده می‌شود، روایت جوانی زنده می‌شود که نفس‌هایش را برای ماندگاری ایران هدیه کرد؛ قهرمانی که با ایثار خود، ثابت کرد برخی انسان‌ها با رفتن، ماندگارتر از همیشه می‌شوند.

نامش جاودان…