محمدعرب ابراهیمنیا؛ مردی که از خاک اردبیل تا آبهای والفجر پر کشید
شهید محمدعرب ابراهیمنیا؛ مسافری که آب، او را به آسمان رساند
نام بعضی انسانها با زمان کهنه نمیشود. هرچه سالها دورتر میشوند، روشنتر میدرخشند؛ گویی خداوند آنان را برای ماندن در حافظه تاریخ برگزیده است. شهید محمدعرب ابراهیمنیا از همین مردان بود؛ جوانی از دیار اردبیل که زندگیاش را با ایمان آغاز کرد و با شهادت به اوج رساند.
او در 27 شهریور سال ۱۳۳۸ در سرزمین مردمان غیور آذربایجان چشم به جهان گشود. در کوچههای اردبیل رشد کرد، در هوای پاک دامنههای سبلان نفس کشید و جوانی خود را در روزگاری سپری کرد که انقلاب اسلامی، روح تازهای در کالبد ملت ایران دمیده بود. اما هنوز چند صباحی از شکوفایی انقلاب نگذشته بود که دشمن، آتش جنگ را بر مرزهای ایران افروخت و جوانان این سرزمین را به آزمونی بزرگ فراخواند.
محمد نیز دعوت زمانه را لبیک گفت. خانه را ترک کرد و راه جبهه را در پیش گرفت. او به جمع تخریبچیان پیوست؛ مردانی که پیش از آغاز هر عملیات، جان خود را کف دست میگرفتند و در تاریکی شب، دل به میدانهای مین و موانع دشمن میزدند. آنان راهگشای لشکر بودند؛ بیصدا، بیادعا و آماده فدا شدن.
در جبهه، هر گامش عبادت بود و هر مأموریتش امتحانی برای اثبات ایمان. همرزمانش میدانستند که در چهره آرام او، قلبی سرشار از شجاعت میتپد. او از جنس مردانی بود که خطر را نه برای نام و نشان، بلکه برای انجام تکلیف میپذیرفتند.
24 فروردین سال ۱۳۶۲ فرا رسید؛ سالی که قرار بود نام محمد را در دفتر شهیدان ثبت کند. در جریان عملیات بزرگ والفجر ۱، در منطقه دهلران و محور العماره عراق، او نیز در کنار رزمندگان اسلام حضور داشت. میدان نبرد لبریز از التهاب بود و فرزندان ایران برای شکستن خطوط دشمن تلاش میکردند. در همان روزها، تقدیر الهی راه دیگری برای پرواز این رزمنده مخلص رقم زد.
آب، آخرین آغوش زمین برای محمد شد. او در حین انجام مأموریت، غرق شد و روحش از قید خاک رها گشت. گویی آبهای آن منطقه مأمور بودند پیکر یک مجاهد را بدرقه کنند و او را به میهمانی آسمان بفرستند. همان آبی که برای بسیاری نشانه زندگی است، برای محمد پلی شد میان زمین و بهشت.
شهادت او تنها یک حادثه نبود؛ تجلی حقیقتی بزرگ بود. حقیقت نسلی که از جان خود گذشت تا ایران بماند، تا پرچم عزت این سرزمین بر زمین نیفتد و تا آرمانهای انقلاب اسلامی در میان طوفان دشمنیها استوار باقی بماند.
امروز پیکر مطهر شهید محمدعرب ابراهیمنیا در گلزار شهدای ستارآباد قاسمیه اردبیل آرام گرفته است؛ اما حقیقت آن است که شهدا هرگز در خاک نمیمانند. آنان در قلب ملت جا دارند، در خاطره شهرها زندگی میکنند و در هر نسلی، چراغ راه آیندگان میشوند.
نامش جاودان..
دیدگاهتان را بنویسید