عوض احدی؛ فرماندهای که در خون خویش حماسه نوشت
در تاریخ پرافتخار این سرزمین، مردانی زیستهاند که نامشان شاید در هیاهوی روزگار کمتر شنیده شود، اما رد پای خون و ایثارشان تا همیشه بر پیشانی تاریخ باقی خواهد ماند؛ مردانی که از آسایش و آرامش خود گذشتند تا خاک میهن، امنیت مردم و عزت ایران پایدار بماند. یکی از این مردان بزرگ، شهید عوض احدی است؛ مردی از دیار مشگینشهر که زندگیاش را با ایمان و غیرت آمیخت و سرانجام در یکی از حساسترین صحنههای دفاع مقدس، جان خویش را تقدیم اسلام و ایران کرد.
شهید عوض احدی در ۲۹ اسفندماه ۱۳۱۶ در مشگینشهر دیده به جهان گشود. کودکی و جوانی او در روزگاری گذشت که ایران، فراز و نشیبهای فراوانی را پشت سر میگذاشت. او از نسلی بود که معنای مسئولیت، مردانگی و وفاداری را نه در سخن، بلکه در عمل آموخت. سالهای زندگیاش او را برای روزی آماده کرد که میبایست میان ماندن در آسایش و ایستادن در برابر دشمن، یکی را انتخاب کند؛ و او بیدرنگ راه ایستادگی را برگزید.
با آغاز جنگ تحمیلی و هجوم دشمن به خاک ایران اسلامی، مردان بسیاری از گوشهوکنار کشور به سوی جبههها شتافتند. در میان آنان، عوض احدی نیز حضور یافت؛ مردی که برای دفاع از وطن، خود را به میدان نبرد رساند و مسئولیت فرمانده دسته را بر عهده گرفت. فرماندهی در میدان جنگ تنها به معنای داشتن یک عنوان نبود؛ فرمانده باید در سختترین لحظات، پناه و تکیهگاه نیروهای خود باشد، خطر را پیش از دیگران ببیند و در لحظهای که ترس میتواند بر دلها سایه بیفکند، استوار بایستد.
عوض احدی از همان مردانی بود که مسئولیت را با جان پذیرفت. او در میدان نبرد، تنها فرمانده یک دسته نبود؛ بلکه نمادی از روحیه مقاومت و ایستادگی بود. مردی که میدانست جنگ، میدان شعار نیست؛ میدان انتخابهای دشوار و فداکاریهای بزرگ است.
روزهای سرنوشتساز عملیات بیتالمقدس فرا رسید؛ عملیاتی که یکی از بزرگترین و پرافتخارترین حماسههای رزمندگان ایران در دوران دفاع مقدس بود. خرمشهر، این شهر مقاوم و زخمی، چشم به راه فرزندان ایران بود. دشمن در این منطقه سنگر گرفته بود و آزادسازی خرمشهر به آرزویی بزرگ برای ملت ایران تبدیل شده بود.
در آن روزهای تاریخی، رزمندگان با تمام توان به میدان آمدند. صدای انفجار، غرش توپخانه و هجوم ترکشها، فضای جبهه را پر کرده بود؛ اما در میان دود و آتش، مردانی ایستاده بودند که برای آنان دفاع از خاک وطن، ارزشمندتر از جان خودشان بود.
دهم اردیبهشت سال ۱۳۶۱، یکی از همان روزهای ماندگار زندگی شهید عوض احدی بود. او در منطقه خرمشهر و در جریان عملیات بیتالمقدس، در حالی که به عنوان فرمانده دسته در خط مقدم حضور داشت، بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید.
شهادت او تنها پایان یک زندگی نبود؛ آغاز ماندگاری یک نام بود. ترکش دشمن جسم او را هدف قرار داد، اما نتوانست آرمانش را از میان ببرد. دشمن شاید توانست پیکر یک رزمنده را از حرکت بازدارد، اما هرگز نتوانست ایمان و ارادهای را که او و هزاران شهید دیگر در دل این ملت زنده کردند، خاموش کند. عوض احدی رفت، اما راهش باقی ماند.
او رفت تا خرمشهر دوباره به آغوش ایران بازگردد. رفت تا آیندگان بدانند آزادی و امنیت، واژههایی آسان و بیهزینه نیستند. پشت هر وجب از این خاک، خاطرهای از مردانی نهفته است که روزی در برابر گلوله و ترکش ایستادند و از خود پرسیدند: «چه چیزی ارزشمندتر از دفاع از خانه و وطن وجود دارد؟»و پاسخ آنان، شهادت بود.
امروز اگر نام خرمشهر با افتخار و غرور بر زبان ایرانیان جاری میشود، باید به یاد آورد که این افتخار با خون بهترین فرزندان این سرزمین نوشته شد. بیتالمقدس تنها یک عملیات نظامی نبود؛ حماسهای بود که در آن اراده یک ملت در برابر دشمن به نمایش درآمد. شهید عوض احدی نیز یکی از مردانی بود که سهم خود را از این حماسه با گرانبهاترین سرمایه خویش، یعنی جانش، پرداخت.
سالها از آن روز گذشته است، اما فاصله زمان نمیتواند میان ما و شهیدان جدایی بیندازد. آنان در حافظه این سرزمین زندهاند؛ در پرچمی که بر فراز ایران به اهتزاز درمیآید، در آرامشی که امروز مردم تجربه میکنند و در خاکی که با خون پاک آنان حفظ شد.
پیکر مطهر شهید عوض احدی سرانجام در گلزار شهدای ججین اردبیل آرام گرفت؛ اما چگونه میتوان گفت یک شهید در خاک آرام گرفته است، وقتی یاد و نامش هنوز در قلب مردم زنده است؟
نامش جاودان…
دیدگاهتان را بنویسید