شهید بهروز ابراهیمی، کسی که چشمانش دشمن را می‌دید و دلش خدا را

بعضی نام‌ها در تاریخ نوشته نمی‌شوند؛ با خون ثبت می‌شوند. نام شهید بهروز ابراهیمی نیز از همان نام‌هایی است که در میان آتش و باروت، در میان خاکریزها و میدان‌های نبرد، جاودانه شد. جوانی از اردبیل، سرزمین مردان غیرتمند و وفادار، که روزی از میان مردم برخاست و روزی دیگر در قامت یک شهید به آسمان پیوست.
بهروز ابراهیمی در9 آذر سال ۱۳۳۸ چشم به جهان گشود؛ در روزگاری که کسی نمی‌دانست تقدیر او با حماسه و شهادت گره خورده است. سال‌ها بعد، هنگامی که دشمن بعثی جنگی نابرابر را بر ملت ایران تحمیل کرد، او نیز همچون هزاران جوان مؤمن و انقلابی، ندای دفاع از وطن را شنید و بی‌درنگ راهی جبهه شد. برای مردانی چون او، دفاع از خاک وطن تنها یک وظیفه نبود؛ عهدی مقدس بود که باید تا پای جان به آن وفادار می‌ماندند.
در جبهه، مسئولیت تک‌تیراندازی را بر عهده داشت؛ جایگاهی که شجاعت، دقت و استقامت را در بالاترین سطح می‌طلبید. او در سکوت سنگرها و در هیاهوی میدان نبرد، چشم بیدار رزمندگان اسلام بود. هر لحظه آماده بود تا از جان خود بگذرد، اما اجازه ندهد دشمن قدمی به آرمان‌های این ملت نزدیک شود. در روزهایی که گلوله و آتش بی‌وقفه می‌بارید، بهروز با قلبی سرشار از ایمان در خط مقدم ایستاد و لحظه‌ای از پیمانی که با خدا بسته بود، عقب ننشست.
عملیات بزرگ رمضان در شرق بصره آغاز شده بود. زمین از گام‌های رزمندگان می‌لرزید و آسمان از بانگ تکبیر آنان طنین‌انداز بود. در آن میدان سرنوشت‌ساز، بهروز ابراهیمی نیز در صف نخست مردانی قرار داشت که آمده بودند تا با دستان خالی اما با اراده‌ای بزرگ، در برابر ارتشی مجهز بایستند. او می‌دانست که راه حق، هزینه دارد و مردان این راه باید آماده فدا کردن عزیزترین دارایی خود باشند.
تابستان سال ۱۳۶۱،دوم شهریورماه سرانجام لحظه وصال فرا رسید. در میان آتش سنگین دشمن، ترکش خمپاره‌ای بر سر این رزمنده دلیر نشست. خون پاکش خاک شرق بصره را رنگین کرد و روح بلندش از میدان نبرد به آسمان عروج نمود. آن روز شاید پیکر یک رزمنده بر زمین افتاد، اما پرچم افتخار و ایثار او برای همیشه برافراشته ماند.
امروز سال‌ها از آن روزهای پرحادثه گذشته است، اما نام شهید بهروز ابراهیمی همچنان زنده است. او یکی از هزاران قهرمانی است که امنیت، عزت و سربلندی امروز ایران اسلامی را با خون خود تضمین کردند. هر نسیمی که بر مزارش در گلزار شهدای بهشت فاطمه اردبیل می‌وزد، گویی روایتگر حماسه مردی است که زندگی را در راه خدا معنا کرد و شهادت را با آغوش باز پذیرفت.
شهید بهروز ابراهیمی به ما آموخت که مردان بزرگ، نه با سال‌های عمرشان، بلکه با بزرگی هدفشان شناخته می‌شوند. او از اردبیل برخاست، در شرق بصره جنگید و در آسمان جاودانه شد؛ و امروز نامش در کنار نام دیگر شهیدان دفاع مقدس، همچون مشعلی فروزان، راه عزت و مقاومت را روشن نگه داشته است.