در سنگرهای جبهه، فاصله میان یک رزمنده و شهادت بسیار کوتاه بود. هر لحظه می‌توانست آخرین لحظه زندگی باشد، اما مردانی چون شهید احسانی، خطر را بهانه‌ای برای بازگشت نمی‌کردند. آنان آمده بودند تا بمانند و دفاع کنند؛ حتی اگر بهای این ایستادگی، نثار جانشان باشد.

رزاق در یگان توپخانه خدمت می‌کرد. شاید از دور، توپخانه تنها صدای انفجار گلوله‌ها باشد، اما در میدان نبرد، قلب تپنده عملیات است. اگر این قلب از تپش بایستد، پیشروی رزمندگان دشوار می‌شود. او این حقیقت را خوب می‌دانست و با تمام توان، مسئولیت خود را انجام می‌داد.

او خوب می‌دانست راهی که انتخاب کرده، راه مردان بزرگ است؛ راهی که پایانش شاید بازگشت به خانه نباشد، اما آغاز جاودانگی باشد.

شهید عزیز ابراهیمی متعلق به یک خانواده یا یک شهر نیست؛ او میراث همه ملت ایران است. زندگی او یادآور این حقیقت است که امنیت و اقتدار امروز، آسان به دست نیامده، بلکه حاصل فداکاری جوانانی است که از شیرین‌ترین روزهای زندگی خود گذشتند تا پرچم ایران اسلامی همواره سرافراز بماند.

شهید عادل ابراهیمی به ما یاد داد که عشق به خدا، وطن و مردم، ارزشمندتر از جان انسان است. او با انتخاب راه شهادت نشان داد که مردان بزرگ، حتی پس از رفتن نیز الهام‌بخش نسل‌های آینده هستند.

سرهنگ مهدیزاده به عنوان مسئول حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و بسیج سپاه حضرت عباس (ع) استان اردبیل معرفی شد.