او در جوانی به شهادت رسید، اما در آن لحظه، هزاران سالِ نوری به کمال نزدیک شد. شهید حسین اجاقی، در همان آبان‌ماهی که متولد شده بود، میانِ آتش و برف، دوباره متولد شد؛ این بار در آغوشِ ابدیت.

شهید رحمت‌الله اجاقی تنها یک رزمنده نبود؛ او نماد نسلی بود که با ایمان، شجاعت و فداکاری، از استقلال و سربلندی ایران دفاع کرد. نسل مردانی که از آسایش خود گذشتند تا آینده‌ای امن برای فرزندان این سرزمین باقی بماند. آنان ثابت کردند که عظمت یک ملت، در ایمان و ایثار فرزندانش نهفته است

در تقویمِ ایام، روزِ بیست و هفتم بهمن‌ماه سال ۱۳۶۴، برای منطقه «فاو» و حومه «بصره»، روزی متفاوت بود. در حالی که عملیات «والفجر ۸» به اوجِ سرنوشت‌ساز خود رسیده بود، جوانی از خطه‌ی مرزیِ بیله‌سوار، لطیف آبیاری، در قامتِ یک رزمنده‌ی بی‌باک، بارِ امانتی سنگین را بر دوش می‌کشید.

تاریخ دفاع مقدس، روایت مردانی است که در سخت‌ترین میدان‌ها، از جان خویش گذشتند تا عزت و استقلال ایران اسلامی پابرجا بماند. شهید رضا ابراهیم‌وند، فرزند سرافراز اردبیل، از جمله رزمندگانی بود که با حضور در یگان دریایی غواصی، شجاعت و ایمان را در آب‌های هورالعظیم به نمایش گذاشت.

شهید عزیز ابراهیمی متعلق به یک خانواده یا یک شهر نیست؛ او میراث همه ملت ایران است. زندگی او یادآور این حقیقت است که امنیت و اقتدار امروز، آسان به دست نیامده، بلکه حاصل فداکاری جوانانی است که از شیرین‌ترین روزهای زندگی خود گذشتند تا پرچم ایران اسلامی همواره سرافراز بماند.

شهید عادل ابراهیمی به ما یاد داد که عشق به خدا، وطن و مردم، ارزشمندتر از جان انسان است. او با انتخاب راه شهادت نشان داد که مردان بزرگ، حتی پس از رفتن نیز الهام‌بخش نسل‌های آینده هستند.

شهید اسماعیل ابراهیم‌نیا، امدادگر جوان دفاع مقدس، از آن انسان‌هایی بود که رسالت خود را در نجات جان دیگران یافت. او با روحیه‌ای سرشار از ایثار و مسئولیت‌پذیری، در سخت‌ترین روزهای جنگ به یاری همرزمانش شتافت و سرانجام در هفدهم مهرماه ۱۳۶۲ در بوکان، هنگام انجام وظیفه، به شهادت رسید و نامش در شمار جاودانه‌مردان ایران ماندگار شد.

آنگاه که آتش جنگ بر مرزهای ایران اسلامی زبانه کشید و دشمن بعثی سودای تسلط بر این سرزمین را در سر پروراند، مردانی از جنس ایمان و غیرت برخاستند و با سینه‌های ستبر در برابر طوفان ایستادند. شهید صادق ابراهیمی قلعه‌جوق یکی از همان مردان بود؛

او نماد نسلی است که برای حفظ عزت ایران اسلامی ایستاد، مقاومت کرد و در نهایت به آرزوی خود رسید. نسلی که با خون خود نوشت: «وطن را باید با جان پاسداری کرد.»